Muzikale wandeling Hertberg

Aan knooppunt 26 start een rolwagenpad van 4 kilometer. Op die manier kan iedereen van het bos genieten. Verder is Hertberg een paradijs voor kinderen. In de speelbossen en duidelijk afgebakende speelzones, kunnen ze naar hartenlust ravotten en kampen bouwen zonder de fauna en flora te verstoren. Voor wiebelkonten is er Multimovepad De Zwarte Specht. Verder organiseert het provinciaal groendomein regelmatig tijdelijke speurtochten of kan je na aanvraag op pad met de domeinwachter.

De Rode Vis is een mooi ven op de kruising van het Wezelsbaantje en het Veerlepad. Al op oude kaarten zie je een open ven omgeven door heide, terwijl de rest van het gebied vooral bos is. Aan de oevers van de Rode Vis merk je in het voorjaar kegelvormige zandhoopjes op. De grijze zandbij is er dan ijverig aan het graven en maakt zo haar nest in de grond. De bij vliegt van begin maart tot eind mei, in de periode van de bloei van diverse wilgensoorten, en leeft eigenlijk maar enkele maanden. De wilgen vormen de exclusieve stuifmeelbron die dienst doet als voedsel voor de larven.

Aan de langgerekte dreven kan je nog duidelijk zien dat dit ooit prinselijke bossen waren. Die zijn het werk van veldmaarschalk Jan Philips Eugène de Merode, die rond 1720 de rechte brede paden liet aanleggen. De dreven waren voor de adel, die er met paard en koets op reed, terwijl het plebs de zandwegen moest gebruiken. De Diestsebaan, de grote weg die je moest oversteken om de wandeling te starten, was zo’n zandweg voor het gewone volk. Dat kwam en bleef vaak plakken in herberg De Plezanten Hof, nu Mie Maan.

Naast een prestigeproject waren de dreven ook gemakkelijk voor de houtontginning in het gebied. Tot in de tweede helft van de 20ste eeuw werden hier in groten getale Corsicaanse en grove dennen aangeplant. De rechte stammen van de snelgroeiende naaldbomen waren economisch belangrijk als stuthout voor de steenkoolmijnen.

Tot 2004 waren de Merodebossen niet toegankelijk omdat ze onderdeel waren van de uitgestrekte eigendommen van de prins de Merode. De prins had een boswachter in dienst, die in dit bijzondere huis woonde. Na jarenlange leegstand is het nu in verpacht aan een private persoon. De verhalen van vroeger spreken tot de verbeelding. Zo trokken buurtbewoners stiekem de bossen in om kilo’s bosbessen te plukken. Afhankelijk of je de boswachter kende of niet, werd het getolereerd of moest je zo snel mogelijk vertrekken. Nu is het één van de toegangen van het gebied. Er staat een shelter om onder te schuilen, een ecotoilet en picknickbanken. Multimovepad De Zwarte Specht passeert hier. Dit klimparcours voor kinderen start iets verderop aan het voetbalplein van Blauberg.

Vleermuizen zijn thuis in Hertberg. Er zijn wel tien soorten batmannetjes waargenomen op het domein. In de zomer kunnen ze relaxen in de vleermuistoren die de leerlingen van het Sint-Lambertusinstituut in Westerlo in elkaar timmerden. Het is een fascinerend bouwsel van zes meter hoog. Via een luikje onderaan kunnen de vleermuizen erin vliegen. Binnen is het lekker donker en zitten ze rustig, beschut tegen zon en vijanden. Verderop zie je nog de fundering en kelder van een oude hoeve. Die zijn bewust niet afgebroken want ook hier kunnen vleermuizen komen schuilen.

De vrijwilligers van Hertberg monitoren niet enkel de vleermuizen, maar volgen ook de vlinders en amfibieën op het domein.